چهل گوهر از صدف زينت عبادت کنندگان(ع)

قالَ الاِْمامُ السَّجّادُ(عليه السلام) :

1- مقام رضا

«الرِّضا بِمَكْرُوهِ الْقَضاءِ أَرْفَعُ دَرَجاتِ الْيَقينِ.»:

خشنودى از پيشامدهاى ناخوشايند، بلندترين درجه يقين است.

2- كرامت نفس

«مَنْ كَرُمَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ هانَتْ عَلَيْهِ الدُّنْيا.»:

هر كه كرامت و بزرگوارى نفس داشته باشد، دنيا را پَست انگارد.

3- دنيا مايه ارزش نيست

«أَعْظَمُ النّاسِ خَطَرًا مَنْ لَمْ يَرَ الدُّنْيا خَطَرًا لِنَفْسِهِ.»:

پرارزش ترين مردم كسى است كه دنيا را مايه ارزش خود نداند.

4- پرهيز از دروغ

«إِتَّقُوا الْكِذْبَ الصَّغيرَ مِنْهُ وَ الْكَبيرَ فى كُلِّ جِدٍّ وَ هَزْل فَإِنَّ الرَّجُلَ إِذا كَذَبَ فى الصَّغيرِ إِجْتَرَءَ عَلَى الْكَبيرِ.»:

از دروغ كوچك و بزرگ در هر جدّى و شوخيى بپرهيزيد، زيرا چون كسى دروغ كوچك گفت بر دروغ بزرگ نيز جرأت پيدا مى كند.

5- خود نگهدارى

«أَلْخَيْرُ كُلُّهُ صِيانَةُ الاِْنْسانِ نَفْسَهُ.»:

تمام خير آن است كه انسان خود را نگهدارد.

6- همنشينان ناشايسته

«إِيّاكَ وَ مُصاحَبَةَ الْكَذّابِ، فَإِنَّهُ بِمَنْزِلَةِ السَّرابِ يُقَرِّبُ لَكَ البَعيدَ وَ يُبَعِّدُ لَكَ الْقَريبَ. وَ إِيّاكَ وَ مُصاحَبَةَ الْفاسِقِ فَإِنَّهُ بايَعَكَ بِأُكْلَة أَوْ أَقَلَّ مِنْ ذلِكَ. وَ إِيّاكَ وَ مُصاحَبَةَ الْبَخيلِ فَإِنَّهُ يَخْذُلُكَ فى مالِهِ أَحْوَجَ ما تَكُونُ إِلَيْهِ. وَ إِيّاكَ وَ مُصاحَبَةَ الاَْحْمَقِ، فَإِنَّهُ يُريدُ أَنْ يَنْفَعَكَ فَيَضُرُّكَ. وَ إِيّاكَ وَ مُصاحَبَةَ الْقاطِعِ لِرَحِمِهِ، فَإِنّى وَجَدْتُهُ مَلْعُونًا فى كِتابِاللّهِ.»:

1ـ مبادا با دروغگو همنشين شوى كه او چون سراب است، دور را به تو نزديك كند و نزديك را به تو دور نمايد.

2ـ مبادا با فاسق و بدكار همنشين شوى كه تو را به يك لقمه و يا كمتر بفروشد.

3ـ مبادا همنشين بخيل شوى كه او در نهايتِ نيازت بدو، تو را واگذارد.

4ـ مبادا با احمق رفيق شوى كه چون خواهد سودت رساند، زيانت مىزند.

5 ـ مبادا با آن كه از خويشان خود مى برد، مصاحبت كنى كه من او را در قرآن ملعون يافتم.

7- ترك سخن بى فايده و دورى از جدل

«إِنَّ الْمَعْرِفَةَ وَ كَمالَ دينِ الْمُسْلِمِ تَرْكُهُ الْكَلامَ فيما لا يَعْنيهِ وَ قِلَّةُ مِرائِهِ وَ حِلْمُهُ وَ صَبْرُهُ وَ حُسْنُ خُلْقِهِ.»:

معرفت و كمال ديانت مسلمان، تركِ كلام بى فايده و كم جدل كردن، و حلم و صبر و خوشخويى اوست.

8- محاسبه نفس و توجّه به معاد

«إِبْنَ آدَمَ! إِنّكَ لا تَزالُ بِخَيْر ما كانَ لَكَ واعِظٌ مِنْ نَفْسِكَ، وَ ما كانَتِ الُْمحاسَبَةُ مِنْ هَمِّكَ، وَ ما كانَ الْخَوْفُ لَكَ شِعارًا وَ الْحَذَرُ لَكَ دِثارًا.

إِبْنَ آدَمَ! إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ مَبْعُوثُ وَ مَوْقُوفٌ بَيْنَ يَدَىِ اللّهِ جَلَّ وَ عَزَّ، فَأَعِدَّ لَهُ جَوابًا.»:

اى فرزند آدم! به راستى كه تو پيوسته رو به خيرى، تا خودت را پند دهى و حساب خودت را برسى و ترس از خدا را روپوش و پرهيز را زيرپوش خود سازى.

اى فرزند آدم! تو خواهى مرد و برانگيخته خواهى شد و در حضور خداوند عزّ و جَلّ قرار خواهى گرفت، پس براى او جوابى را آماده كن.

9- نتايج دعا

«أَلْمُؤْمِنُ مِنْ دُعائِهِ عَلى ثَلاث: إِمّا أَنْ يُدَّخَرَ لَهُ وَ إِمّا أَنْ يُعَجَّلَ لَهُ وَ إِمّا أَنْ يُدْفِعَ عَنْهُ بَلاءً يُريدُ أَنْ يُصيبَهُ.»:

مؤمن از دعايش سه نتيجه مى گيرد:1ـ يا برايش ذخيره گردد،2ـ يا در دنيا برآورده شود،3ـ يا بلايى را كه خواست به او برسد، از او بگرداند.

10- مبغوضيت گداى بخيل

«إِنَّ اللّهَ لَيُبْغِضُ الْبَخيلَ السّائِلَ الُْمحْلِفَ.»:

به راستى كه خداوند، گداى بخيلى را كه سوگند مى خورد دشمن دارد.

11- اسباب نجات

«ثَلاثٌ مُنْجِياتٌ لِلْمُؤْمِنِ: كَفُّ لِسانِهِ عَنِ النّاسِ وَ اغْتِيابِهِمْ. وَ اشْتِغالُهُ نَفْسَهُ بِما يَنْفَعُهُ لاِخِرَتِهِ وَ دُنْياهُ وَ طُولُ الْبُكاءِ عَلى خَطيئَتِهِ.»:

سه چيز سبب نجات مؤمن است:1ـ بازداشتن زبان از غيبت مردم،2ـ مشغول كردن خودش به آنچه كه براى آخرت و دنيايش سود دهد،3ـ و گريستن طولانى بر گناهش.

12- به سوى بهشت

«مَنِ اشْتاقَ إِلى الْجَنَّةِ سارَعَ إِلَى الْخَيْراتِ وَ سَلا عَنِ الشَّهَواتِ وَ مَنْ أَشْفَقَ مِنَ النّارِ بادَرَ بِالتَّوْبَةِ إِلَى اللّهِ مِنْ ذُنُوبِهِ وَ راجَعَ عَنِ الَْمحارِمِ.»

هر كه مشتاق بهشت است به حسنات شتابد و از شهوات دورى گزيند، هر كه از دوزخ ترسد براى توبه از گناهانش به درگاه خدا پيشى گيرد و از حرامها برگردد.

13- ثواب نگاه

«نَظَرُ المُؤْمِنِ فى وَجْهِ أَخيهِ المُؤْمِنِ لِلْمَوَدَّةِ وَ الَْمحَبَّةِ لَهُ عِبادَةٌ.»:

نگاه مهرآميز مؤمن به چهره برادر مؤمنش و محبّت به او عبادت است.

14- پارسايى و دعا

«ما مِنْ شَىْء أَحَبُّ إِلَى اللّهِ بَعْدَ مَعْرِفَتِهِ مِنْ عِفَّةِ بَطْن وَ فَرْج وَ ما مِنْ شَىْء أَحَبُّ إِلَى اللّهِ مِنْ أَنْ يُسْأَلَ.»:

چيزى نزد خدا، پس از معرفت او، محبوبتر از پارسايى شكم و شهوت نيست، و چيزى نزد خدا محبوبتر از درخواست كردن از او نيست.

15- پذيرش عذر ديگران

«إِنْ شَتَمَكَ رَجُلٌ عَنْ يَمينِكَ ثُمَّ تَحَوَّلَ إِلى يَسارِكَ وَ اعْتَذَرَ إِلَيْكَ فَاقْبَلْ عُذْرَهُ.»

اگر مردى از طرف راستت به تو دشنام داد و سپس به سوى چپت گرديد و از تو عذرخواهى نمود، عذرش را بپذير.

16- حقّ خدا بر بنده

«فَأَمّا حَقُّ اللّهِ الاَْكْبَرِ فَإِنَّكَ تَعْبُدُهُ لا يُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا فَإِذا فَعَلْتَ ذلِكَ بِإِخْلاص جَعَلَ لَكَ عَلى نَفْسِهِ أَنْ يَكْفِيَكَ أَمْرَ الدُّنْيا وَ الاْخِرَةِ وَ يَحْفَظَ لَكَ ما تُحِبُّ مِنْها.»

حقّ خداوند بزرگ اين است كه او را بپرستى و چيزى را شريكش ندانى و چون از روى اخلاص اين كار را كردى، خدا بر عهده گرفته كه كار دنيا و آخرت تو را كفايت كند و آنچه از او بخواهى برايت نگهدارد.

17- حقّ پدر بر فرزند

«وَ أَمّا حَقُّ أَبيكَ فَتَعْلَمَ أَنَّهُ أَصْلُكَ وَ أَنَّكَ فَرْعُهُ وَ أَنَّكَ لَوْلاهُ لَمْ تَكُنْ، فَمَهْما رَأَيْتَ فى نَفْسِكَ مِمّا تُعْجِبُكَ فَاعْلَمْ أَنَّ أَباكَ أَصْلُ النِّعْمَةِ عَلَيْكَ فيهِ وَ احْمَدِ اللّهَ وَ اشْكُرْهُ عَلى قَدْرِ ذلِكَ.»:

و امّا حقّ پدرت را بايد بدانى كه او اصل و ريشه توست و تو شاخه او هستى، و بدانى كه اگر او نبود تو نبودى، پس هر زمانى در خود چيزى ديدى كه خوشت آمد بدان كه [از پدرت دارى] زيرا اساس نعمت و خوشى تو، پدرت مى باشد، و خدا را سپاس بگزار و به همان اندازه شكر كن.

18- تقدّم طاعت خدا بر هر چيز

«قَدِّمُوا أَمْرَ اللّهِ وَ طاعَتَهُ وَ طاعَةَ مَنْ أَوْجَبَ اللّهُ طاعَتَهُ بَيْنَ يَدَىِ الاُْمُورِ كُلِّها.»

طاعت خدا و طاعت هر كه را خدا واجب كرده بر همه چيز مقدّم بداريد.

19- حقّ مادر بر فرزند

«فَحَقُّ أُمِّكَ فَأَنْ تَعْلَمَ أَنَّها حَمَلَتْكَ حَيْثُ لايَحْمِلُ أَحَدٌ وَ أَطْعَمَتْكَ مِنْ ثَمَرَةِ قَلْبِها ما لا يُطْعِمُ أَحَدٌ أَحَدًا. وَ أَنَّها وَقَتْكَ بِسَمْعِها وَ بَصَرِها وَ يَدِها وَ رِجْلِها وَ شَعْرِها وَ بَشَرِها وَ جَميعِ جَوارِحِها مُسْتَبْشِرَةً بِذلِكَ، فَرِحَةً، مُوبِلَةً مُحْتَمِلَةً لِما فيهِ مَكْرُوهُها وَ أَلَمُها وَ ثِقْلُها وَ غَمُّها حَتّى دَفَعَتْها عَنْكَ يَدُالْقُدْرَةِ وَ أَخْرَجَتْكَ إِلَى الاَْرْضِ فَرَضِيَتْ أنْ تَشْبَعَ وَ تَجُوعَ هِىَ وَ تَكْسُوَكَ وَ تَعْرى وَ تَرْوِيَكَ وَ تَظْمَأَ وَ تُظِلَّكَ وَ تَضْحى وَ تُنَعِّمَكَ بِبُؤْسِها وَ تُلَذِّذَكَ بِالنَّوْمِ بِأَرَقِها وَ كانَ بَطْنُها لَكَ وِعاءً وَ حِجْرُها لَكَ حِواءً وَ ثَدْيُها لَكَ سِقاءً، وَ نَفْسُها لَكَ وِقاءً، تُباشِرُ حَرَّ الدُّنْيا وَ بَرْدَها لَكَ وَ دُونَكَ، فَتَشْكُرْها عَلى قَدْرِ ذلِكَ وَ لا تَقْدِرُ عَلَيْهِ إِلاّ بِعَوْنِ اللّهِ وَ تَوْفيقِهِ.»:

و امّا حقّ مادرت اين است كه بدانى او تو را در شكم خود حمل كرده كه احدى كسى را آن گونه حمل نكند، و از ميوه دلش به تو خورانيده كه كسى از آن به ديگرى نخوراند، و اوست كه تو را با گوش و چشم و دست و پا ومو و همه اعضايش نگهدارى كرده و بدين فداكارى شاداب و شادمان و مواظب بوده و هر ناگوارى و درد و سنگينى و غمى را تحمّل كرده تا [توانسته] دست قدرت [مكروهات] را از تو دفع نموده و تو را از آنها رهانده و به روى زمين كشانده و باز هم خوش بوده كه تو سير باشى و او گرسنه، و تو جامه پوشى و او برهنه باشد، تو را سيراب كند و خود تشنه بماند، تو را در سايه بدارد و خود زير آفتاب باشد و با سختى كشيدن تو را به نعمت رساند، و با بيخوابى خود، تو را به خواب كند، شكمش ظرف وجود تو بوده و دامنش آسايشگاه تو و پستانش مشك آب تو و جانش فداى تو و به خاطر تو، و به حساب تو، گرم و سرد روزگار را چشيده است.

به اين اندازه قدرش را بدانى و اين را نتوانى مگر به يارى و توفيق خدا.

20- ترغيب به علم

«لَوْ يَعْلَمُ النّاسُ ما فى طَلَبِ الْعِلْمِ لَطَلَبُوهُ وَ لَوْ بِسَفْكِ الْمُهَجِ وَ خَوْضِ اللُّجَجِ.»:

اگر مردم بدانند كه در طلب علم چه فايده اى است، آن را مىطلبند اگر چه با ريختن خون دل و فرو رفتن در گرداب ها باشد.

21- ارزش مجالس صالحان

«مَجالِسُ الصّالِحينَ داعِيَةٌ إِلَى الصَّلاحِ وَ آدابُ الْعُلَماءِ زِيادَةٌ فِى الْعَقلِ.»:

مجلس هاى شايستگان، دعوت كننده به سوى شايستگى است و آداب دانشمندان، فزونى در خرد است.

22- گناهانى كه مانع اجابت دعايند

«أَلذُّنُوبُ الَّتى تَرُدُّ الدُّعاءَ: سُوءُ النِّيَّةِ، وَ خُبْثُ السَّريرَةِ، وَ النِّفاقُ مَعَ الإِخْوانِ، وَ تَرْكُ التَّصْديقِ بِالاِْجابَةِ، وَ تَأخيرُ الصَّلَواتِ المَفْرُوضَةِ حَتّى تَذْهَبَ أَوْقاتُها، وَ تَرْكُ التَّقَرُّبِ إِلَى اللّهِ عَزَّوَجَلَّ بِالْبِّرِ وَ الصَّدَقَةِ، وَ اسْتِعْمالُ الْبَذاءِ وَ الْفُحْشِ فِى الْقَوْلِ.»:

گناهانى كه دعا را ردّ مى كنند، عبارتند از:1ـ نيّت بد،2ـ ناپاكى باطن،3ـ نفاق با برادران،4ـ عدم اعتقاد به اجابت دعا،5ـ تأخير نمازهاى واجب از وقت خودش،6ـ ترك تقرّب به خداوند عزّوجلّ به وسيله ترك احسان و صدقه، 7ـ ناسزاگويى و بدزبانى.

23- تاركان جاودانگى

«عَجَبًا كُلَّ الْعَحَبِ لِمَنْ عَمِلَ لِدارِ الْفَناءِ وَ تَرَكَ دارَ الْبَقاءِ.»:

شگفتا! از كسى كه كار مى كند براى دنياى فانى و ترك مى كند سراى جاودانى را!

24- نتيجه اتّهام

«مَنْ رَمَى النّاسَ بِما فيهِمْ رَمَوْهُ بِما لَيْسَ فيهِ.»:

هر كه مردم را به چيزى كه در آنهاست متّهم كند، او را به آنچه كه در او نيست متَّهم كنند.

25- دنيا وسيله است، نه هدف

«ما تَعِبَ أَوْلِياءُ اللّهِ فِى الدُّنْيا لِلدُّنْيا، بَلْ تَعِبُوا فِى الدُّنْيا لِلاْخِرَةِ.»:

اولياى خدا در دنيا براى دنيا رنج نمى كشند، بلكه در دنيا براى آخرت رنج مى كشند.

26- به خدا پناه ميبرم!

«أَلّلهُمَّ إِنّى أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَيَجانِ الْحِرْصِ وَ سَوْرَةِ الْغَضَبِ وَ غَلَبَةِ الْحَسَدِ... وَ سُوءِ الْوِلايَةِ لِمَنْ تَحْتَ أَيْدينا.»:

خدايا! به تو پناه مى برم از طغيان حرص و تندى خشم و غلبه حسد... و سرپرستى بد براى زير دستانمان.

27- پرهيز از گناهكاران، ظالمان و فاسقان

إِيّاكُمْ وَ صُحْبَةَ الْعاصينَ، وَ مَعُونَةَ الظّالِمينَ وَ مُجاوَرَةَ الْفاسِقينَ، إِحْذَرُوا فِتْنَتَهُمْ، وَ تَباعَدُوا مِنْ ساحَتِهِمْ.

از همنشينى با گنهكاران و يارى ستمگران و نزديكى با فاسقان بپرهيزيد.

از فتنه هايشان برحذر باشيد و از درگاهشان دورى گزينيد.

28- نتيجه مخالفت با اولياء الله

«وَ اعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ خالَفَ أَوْلِياءَ اللّهِ وَ دانَ بِغَيْرِ دينِ اللّهِ، وَ اسْتَبَدَّ بِأَمْرِهِ دُونَ أَمْرِ وَلِىِّ اللّهِ، فى نار تَلْتَهِبُ.»:

بدانيد هر كه با اولياى خدا مخالفت كند، و به غير از دين خدا، دين ديگرى را پيروى نمايد و به رأى خويش استبداد ورزد، نه به فرمان ولِىّ خدا، در آتشى فروزان درافتد.

29- توجّه به قدرت و قرب خدا

«خَفِ اللّهَ تَعالى لِقُدْرَتِهِ عَلَيْكَ وَ اسْتَحْىِ مِنْهُ لِقُرْبِهِ مِنْكَ.»:

از خداى متعال به خاطر قدرتش بر تو بترس، و به خاطر نزديكى اش به تو، از او شرم و حيا داشته باش.

30- پرهيز از دشمنى و توجّه به دوستى

«لا تُعادِيَنَّ أَحَدًا وَ إِنْ ظَنَنْتَ أَنَّهُ لا يَضُرُّكَ، وَ لا تَزْهَدَنَّ فى صِداقَةِ أَحَد وَ إِنْ ظَنَنْتَ أَنَّهُ لا يَنْفَعُكَ... .»:

حتماً با هيچ كس دشمنى نكن، هر چند گمان كنى كه او به تو زيان نرساند، و حتماً دوستى هيچ كس را ترك نكن هر چند گمان كنى كه او سودى به تو نرساند... .

31- بهترين ميوه شنوايى

«لِكُلِّ شَىْء فاكِهَةٌ وَ فاكِهَةُ السَّمْعِ الْكَلامُ الْحَسَنُ.»:

براى هر چيزى ميوه اى است و ميوه شنوايى، كلام نيكوست.

32- فايده سكوت

«كَفُّ الاَْذى رَفْضُ الْبَذاءِ، وَ اسْتَعِنْ عَلَى الْكَلامِ بِالسُّكُوتِ، فَإِنَّ لِلْقَوْلِ حالاتٌ تَضُرُّ، فَاْحذَرِ الاَْحمَقَ.»:

جلوگيرى از آزار، ترك كلام قبيح است، و در سخن گفتن از سكوت كمك بخواه، زيرا براى سخن، حالاتى است كه زيان مى زند، بنابراين از سخن احمق برحذر باش.

33- راستگويى و وفا

«خَيْرُ مَفاتيحِ الاُْمُورِ الصِّدْقُ، وَ خَيْرُ خَواتيمِها الْوَفاءُ.»:

بهترين كليد گشايش كارها، راستگويى، و بهترين مُهرِ پايانى آن وفادارى است.

34- غيبت

«إِيّاكَ وَ الْغيبَةَ فَإِنَّها إِدامُ كِلابِ النّارِ.»:

از غيبت كردن بپرهيز، زيرا كه خورش سگهاى جهنّم است.

35- كريم و لئيم

«ألْكَريمُ يَبْتَهِجُ بِفَضْلِهِ، وَ اللَّئيمُ يَفْتَخِرُ بِمِلْكِهِ.»:

كريم و بخشنده به بخشش خويش خوشحال است و لئيم و پست به دارايى اش مفتخر است.

36- پاداش احسان

«مَنْ كَسا مُؤْمِنًا كَساهُ اللّهُ مِنَ الثِّيابِ الْخُضْرِ.»:

هر كه مؤمنى را بپوشاند، خداوند به او از جامه هاى سبز بهشتى بپوشاند.

37- اخلاق مؤمن

«مِنْ أَخلاقِ الْمُؤْمِنِ أَلاِْنْفاقُ عَلى قَدْرِ الاِْقْتارِ، وَ التَّوَسُّعُ عَلَى قَدْرِ التَّوَسُّعِ، وَ إِنْصافُ النّاسِ، وَ إِبْتِداؤُهُ إِيّاهُمْ بِالسَّلامِ عَلَيْهِمْ.»:

از اخلاق مؤمن، انفاق به قدر تنگدستى، و توسعه در بخشش به قدر توسعه،و انصاف دادن به مردم، و پيشى گرفتن سلام بر مردم است.

38- درباره عافيت

«إِنّى لاََكْرَهُ لِلرَّجُلِ أَنْ يُعافى فِى الدُّنْيا فَلا يُصيبُهُ شَىءٌ مِنَ الْمَصائِبِ.»:

من براى كسى نمى پسندم كه در دنيا عافيت داشته باشد و هيچ مصيبتى به او نرسد.

39- ثواب و عقاب زودرس

«إنَّ أَسْرَعَ الْخَيْرِ ثَوابًا الْبِرُّ، وَ أَسْرَعُ الشَّرِّ عُقُوبَةً الْبَغْىُ.»:

به راستى كه ثواب نيكوكارى، زودتر از هر كار خيرى خواهد رسيد، و عقوبت ستمگرى، زودتر از هر بدى دامنگير آدمى شود.

40- دعا، سپر بلا

«إِنَّ الدُّعاءَ لَيَرُدُّ الْبَلاءَ وَ قَدْ أُبْرِمَ إِبْرامًا. أَلدُّعاءُ يَدْفَعُ الْبَلاءَ النّازِلَ وَ ما لَمْ يَنْزِلْ.»

به راستى كه دعا، بلا را برگرداند، آن هم بلاى حتمى را. دعا بلايى را كه نازل شده و آنچه را نازل نشده دفع كند.


منبع: سايت ويژه امام سجاد (عليه السلام)

+ نوشته شده در  جمعه بیست و چهارم دی 1389;ساعت 0:35;  توسط  هیئت حسین جان (علیه السلام);  | 

 

پيامک و اشعار زيباي ولادت امام موسي کاظم عليه السلام:

ولادت امام کاظم عليه السلام

۱. امشب آسمان، متبسم است؛
آخر، انتظار گلی را می‌کشد که قرار است خشم و غضب، شرمنده صبر بی نهایتش باشد. ميلادش مبارک


شعر :
۲. بزم مارا باز آمد عالم آرایى دگر
کز قدومش بزم ما گردیده سینایى دگر
قرنها بگذشته از موسى و شرح رود نیل
آمده اینک به فتح نیل موسایى دگر
صادق آل نبى را داده حّى بى نیاز
از براى تشنگان علم، دریایى دگر
// ولادت کهکشان شکيبايي، و باب الحوائج دلهاي شيدايي مبارک

۳. امام موسی کاظم(ع) فرمودند:
خسارت دیده و ورشكسته كسى است كه عُمْر خود را هر چند به مقدار یك ساعت هم كه باشد بیهوده تلف كرده باشد.

۴. به آن باب الحوائج (ملتجي) شد هر گرفتاري
يقين دارم که از کار و دلش هر عقده اي وا شد
*ميلاد هفتمين ولي داور، باب الحوائج، موسي بن جعفر مبارک*

۵. مژده‏ ى میلاد تو، نفحه ى باد صباست
رایحه ‏ى یاد تو با دل ما آشناست
آمدى و باب هر حاجت دلها شدى
باب حوائج تویى، نام تو ذکر خداست
شادى میلاد تو، توأم اشک است و آه
چون که غمین هر دل از کوفه و شام بلاست
محفل مولودى‏ ات، کرببلایى شده
گوشه‏ ى لبخند ما، همره اشک عزاست

۶. سلام، ای فرزند بهشت!
سلام، معصوم مظلوم!
سلام، کلید درهای بسته!
سلام، آرامش خشمهای توفانی!
سلام، باب الحوایج!
سلام، آقا!
رسیدن به خیر!

منبع:http://mosbatsms.ir/

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم دی 1389;ساعت 23:11;  توسط  هیئت حسین جان (علیه السلام);  | 

 
 
 
 
همین روزها بود که چند نفری دور هم جمع شدند و با هم پیمان بستند نگذارند خلافت به امیرالمؤمنین علیه السّلام برسد. این پیمان را نوشتند و نوشته آن به " صحیفه ملعونه " مشهور است ...
 
غروب جمعه ها برایت تکراری شده است؟ حسّ ناکامی نداری؟ چرا پیـمان نمی بنـدیم، با خدای خود، با ولی خدا، که ما هر کاری می کنیم تا امام زمان خود را یاری کنیم  و  نام امیرالمومنین را فریاد نماییم؟
 
هستند کسانی که همچنان صحیفه ملعونه را امضا می کنند تا مولای ما غریبانه، غروب جمعه را بنگرد. 
 
تا به حال با نیت از غربت در آمدن او، دعای عهد خوانده ای؟

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم دی 1389;ساعت 0:32;  توسط  هیئت حسین جان (علیه السلام);  | 

             

            دانلود كليپ درباره سید خراسانی

 

خیلی سخته برای کسی که بیاد اثبات بکنه و یا ادعا بکنه که مقام معظم رهبری سید خراسانی نیستند...

در روايت ها حتی ذكر شده كه آن كسی كه از قم قيام ميكند پرچم را به نفر بعدی خواهد داد .


                         

در روايت آمده كه اين سيد در دست راستش علتی داره ، خالی داره ، مشكلی داره ، خال در زبان عرب به معنی مشكل و جراحت است .

در روايت ها برای آخر الزمان نشانه های ديگری هم هست مثل نابودی قوم يهود كه شما ميبينيد واقعآ اين زمينه آماده است . يكي از علمای يهود گفته بر اساس آگاهی های مذهبی ما درباره آينده دولت اسرائيل انقراضش نزديكه .


 

دانلود سخنرانی حجت الاسلام پناهيان درباره سيد خراسانی

حجم:857KB / مدت زمان:4:00 / فرمت:mp3

منبع:http://leader-khamenei.com

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم دی 1389;ساعت 23:6;  توسط  هیئت حسین جان (علیه السلام);  | 

 

قصه فراماسونری در "قلب یخی"

 

بخش ارتباطات- چندی پیش مطلبی پیرامون سریال قلب یخی را در سایت تبیان مشاهده کردید. در آن مقاله به این موضوع اشاره شد که مجموعه قلب یخی اولین سریال ایرانی با نمایش خانگی است که وارد بازار فروش شده است. این سریال با هنرنمایی جمعی از چهره های سرشناس سینما ساخته شده و موضوعات تازه ای را مطرح می کند.

قلب یخی

اما ایده ساخت این مجموعه از کجا آمد؟

این سوالی است که شاید پاسخ آن برای مخاطبان قلب یخی جالب باشد. جواب این سوال به شش سال قبل مربوط می شود. آن زمان محمد حسین لطیفی قصد ساخت سریالی به اسم «بار دیگر مادرم» را داشته است که ایده قلب یخی به ذهن حامد عنقا (فیلمنامه نویس سریال «نردبان آسمان» که لطیفی آن را ساخته و رمضان پارسال آن را دیدیم) می‌رسد. اما به دلایلی همچون پیچیدگی داستان و هزینه بردار بودن، این ایده به اجرا در نمی آید تا این که تصویر دنیای هنر به لطیفی پیشنهاد ساخت اولین سریال خصوصی در شبکه پخش خانگی را می‌دهد.

بدین ترتیب طرح قصه پرورش داده می شود و به مرور شاخه شاخه می‌شود و قصه‌های جدیدتر، درام‌های معمایی و پیچیده، به طرح اولیه اضافه شده تا در نهایت به هم متصل می‌شوند. به این ترتیب شاهد هستیم که در قلب یخی چند داستان به طور موازی جلو می‌رود؛به گونه ای که اکنون با پخش قسمت یازدهم این سریال، حوادثی رخ می دهد که پیچیدگی داستان را دو چندان می کند، به گونه ای که تعریف کردن داستان این مجموعه برای کسانی که مخاطب آن نبوده اند،مشکل است. همین خصلت در این مجموعه نسبتا منحصر به فرد است. چرا که اغلب سریال های ایرانی چنین محتوا و پرداختی ندارند و پیش بینی کردن حوادث را برای مخاطب بسیار آسان می کنند. به همین خاطر به نظر می رسد قلب یخی مجموعه ای متفاوت از سریالهای ایرانی است که تاکنون ساخته شده اند. بهره گیری از ژانر جنایی – اجتماعی با پرداختی مناسب توانسته مخاطبانی را جذب کند. هرچند تاخیر در ارائه این مجموعه به طور هفتگی،موجب ریزش برخی از مخاطبانش می شود اما به طور کلی به نظر می رسد قلب یخی ایده ای تازه و متفاوت از تولید کنندگان سریال در داخل کشور است.

این سوالی است که شاید پاسخ آن برای مخاطبان قلب یخی جالب باشد. جواب این سوال به شش سال قبل مربوط می شود. آن زمان محمد حسین لطیفی قصد ساخت سریالی به اسم «بار دیگر مادرم» را داشته است که ایده قلب یخی به ذهن حامد عنقا (فیلمنامه نویس سریال «نردبان آسمان» که لطیفی آن را ساخته و رمضان پارسال آن را دیدیم) می‌رسد

علاوه بر نحوه بازیگری و حضور ستارگان سینمایی در این مجموعه، طرح موضوعاتی جدید نکته ای قابل توجه است. مسئله اینجاست که تمامی حوادث این داستان به گروهی مخوف مربوط است که یک گرداننده و هدایتگر اصلی دارد که همه حوادث در دستان او می چرخد.

این گروه مخوف همان فراماسونرها هستند که با اهدافی مشخص،عده ای را به خدمت می گیرند و به اصطلاح در درون لژهایی جای می دهند.هر لژ هم یک رئیس دارد یا فردی که در راس هرم قدرت ایستاده و همه اعضا باید تحت سلطه و فرمان او باشند.

فراماسونری

اینکه به طور کلی مکتب فراماسونری و تفکرات و عقاید مربوط به پیروان آن چه مختصاتی دارد و از کجا نشات می گیرد بحثی طولانی است که مجال پرداختن بدان در این نوشتار نمی گنجد. آنچه مشخص است اینکه عناصر فکری خاصی در میان پیروان این فرقه وجود دارد. مثلا تفکر اومانیستی از اصلی ترین عقاید فراماسونهاست.اینکه انسان با به دست آوردن پول و قدرت باید زندگی کند و هر چه بهره مادی بیشتر باشد برای او بهتر است.

چنین چیزی در قلب یخی به وضوح دیده می شود. به این صورت که فردی که گذشته سختی داشته با عضویت در گروه از لحاظ مالی آنچنان حمایت می شود که مزون خیاطی بزرگی افتتاح می کند که همین مزون  تبدیل به مرکزی برای فعالیت و جذب اعضای تازه به درون لژ می باشد. در این مکان با برنامه ریزی و طراحی نقشه های دقیق، دختران جوان با وعده های فریبنده، شروع به فعالیت در مزون می کنند و در نهایت به نوعی قربانی می شوند.

قلب یخی اینطور نشان می دهد که مکتب فراماسونری به حدی قدرتمند است که رئیس یک لژ فراماسونری یا فرد رده بالای آنها، با بهره گیری از نفوذ و قدرت خود، بر همه چیز احاطه دارد.همه جا جاسوس دارد و از همه چیز باخبر است. اینکه افراد رده بالای این مکتب، برای دست یابی به هدف بزرگی که دائما از آن سخن می گویند،دست به هر کاری می زنند. به راحتی آدم می کشند،دزدی می کنند و هر جنایتی را مرتکب می شود.

در سکانس های مختلف فیلم نشان داده می شود که فردی به نام فرهاد که به نوعی نقش همان رئیس را ایفا می کند،انگشتری در دست دارد که نقش گونیا و پرگار بر آن حک شده است که همان نماد معروف فراماسونری است.

علاوه بر نحوه بازیگری و حضور ستارگان سینمایی در این مجموعه، طرح موضوعاتی جدید نکته ای قابل توجه است. مسئله اینجاست که تمامی حوادث این داستان به گروهی مخوف مربوط است که یک گرداننده و هدایتگر اصلی دارد که همه حوادث در دستان او می چرخد

قصه قلب یخی حکایت چند جوان جسور است که می خواهند به درون یک لژ فراماسونری راه یابند تا از اهداف و عملکرد آنها آگاه شوند.دغدغه اصلی این جوانان تحصیلکرده این است که با ورود به این عرصه خطرناک و ریسک پذیر،موجبات نجات گروه زیادی از هم نوعان خویش را فراهم آورند. فعالیتها و عملکرد این گروه به خاطر هدف بزرگشان به حدی مخوف است که ناخودآگاه ترس و دلهره را به مخاطب القاء می کند و احساس کنجکاوی زیادی را برای درک ماهیت واقعی فراماسونری در اذهان ایجاد می کند.

قلب یخی

طبق تحقیقات صورت گرفته در رابطه با ماهیت فراماسونرها، نظریات مختلفی وجود دارد که هر یک از آنها جای بحث و بررسی فراوان دارند اما یک تحقیق جامع در رابطه با این موضوع صورت گرفته که جریان فراماسونری و شکل گیری این مکتب را برای اولین بار به کشور اسکاتلند نسبت می دهند.

در این باره دو مورخ ماسون به نام "روبرت توماس" و "کریستفر نایت" معتقدند که لژ اسکاتلند آغاز شروع و شکل گیری فرقه ای است که امروز به نام فراماسونری شهرت یافته و این گروه 2آرزو را سرلوحه برنامه و هدف اقتصادی و سیاسی خویش،قرار دادند.

آرزوی اول بازگشت به بیت المقدس و احیای معبد سلیمان است و آرزوی دوم ایجاد نظم نوین جهانی بر پایه اعتقاداتی که ماهیتی ملحدانه دارند. این جمله ای است که سالهاست بر پشت اسکناس تک دلاری حک شده و این نشان از قدرت نمایی ماسون ها دارد. این نکته در یکی از سکانس های قلب یخی مطرح شد اما چگونگی طرح این موضوع در این فیلم به گونه ای مبهم و گیج کننده بود و دقیقا مشخص نشد که سیر این داستان به چه صورتی است.

 به هر حال به نظر می رسد برای مخاطبان قلب یخی مهم است که بدانند اهداف فرقه ماسون، چگونه توانسته به جامعه و فرهنگ ما نیز نفوذ پیدا کند و سطح ارتباطات این فرقه در کشور ما با عناصر خارجی این گروه،به چه صورت است؟ این سوالی است که ذهن بسیاری از مخاطبان را مشغول کرده و امیدواریم که در ادامه به این موضوع به طور واضح و روشن پرداخته شود.

به طور کلی طرح موضوع قلب یخی و سخن از فرقه فراماسونری برای اولین بار در یک تولید داخلی، موجب شده تا اثری منحصر به فرد و نسبتا جدید در برابر دیدگان مخاطب ایرانی قرار گیرد.

منبع:سایت تبیان

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم دی 1389;ساعت 19:19;  توسط  هیئت حسین جان (علیه السلام);  | 

 
 
من پسر کسی هستم که او را کنار شط فرات بی آنکه از او خونی طلب داشته باشند، به قتل رساندند. من فرزند کسی هستم که با زجر و زحمت کشته شد و همین افتخار برای ما کافی است.
 

سخنرانی جانانه امام سجاد(ع) کوفیان را رسوا ساخت

امام سجاد

وقتی اسرای کاروان حسینی وارد کوفه شدند، زینب کبری، فاطمه صغری دختر امام حسین(علیه السلام) و ام کلثوم خواهر بزرگ امام حسین(علیه السلام) به سخنرانی پرداخته، و با سخنان دندان شکن خود، پرده از عمق جنایات کوفیان برداشته و نقاب از چهره ی شیطانی آنها کنار زده و آنها را به خاک سیاه مذلّت و رسوایی نشاندند.

بعد از سخنرانی ام کلثوم بود که روای می گوید: در این هنگام صدای گریه و ناله از مردم برخاست. زنها گیسو پریشان کرده و خاک بر سر پاشیدند و صورت خویش را خراشیده و صورت به سیلی زدند و فریاد (واویلا) سر دادند. مردها گریه کردند و موهای محاسن خود را کندند، هیچ وقت دیده نشده بود که مردم بیش از آن روز، گریه کرده باشند.

بعد از این سخنرانی های آتشین نوبت به سخنرانی امام سجاد(علیه السلام) می رسد. امام چهارم به مردم اشاره کرد که خاموش شوند. مردم سکوت کردند و آن حضرت ایستاد و حمد و ثنای الهی را بجا آورد و رسول خدا(صلی الله علیه و آله) را نام برده و بر او درود فرستاد و سپس فرمود:

ای مردم! هرکه مرا می شناسد، می داند که من کیستم و هر کس مرا نمی شناسد خود را به او معرفی می نمایم: من علی بن الحسین پسر علی بن ابی طالبم. من فرزند آن کسی هستم که حرمت او را شکنند و نعمت او را گرفتند و اموال او را به غارت بردند و اهل بیتش را اسیر کردند.

من پسر کسی هستم که او را کنار شط فرات بی آنکه از او خونی طلب داشته باشند، به قتل رساندند. من فرزند کسی هستم که با زجر و زحمت کشته شد و همین افتخار برای ما کافی است.

ای مردم! شما را به خدا سوگند؛ آیا می دانید که شما برای پدر من نامه نوشتید و چون به سوی شما آمد، با او خدعه و مکر نموده و آنگاه او را کشتید؟

مردم! هلاکت بر شما باد با این ذخیره ای که در عالم آخرت برای خود فرستادید و چه فکر و اندیشه ی زشت و ناپسندی دارید! شما با کدام چشم به چهره ی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) نگاه می کنید، هنگامی که به شما بگوید: فرزندان مرا کشتید و هتک حرمت من نمودید و شما از امّت من نیستید؟

راوی می گوید: در این موقع بود که از هر طرف صدای گریه بلند شد و بعضی به بعضی دیگر گفتند: هلاک شدید و ندانستید.

حضرت سجاد (علیه السلام) سخنان خود را ادامه دادند تا اینکه خطاب به مردم کوفه فرمودند: هیهات! هیهات! ای غدّارهای حیله باز که جز خدعه و مکر خصلتی در شما نیست! آیا می خواهید آنچه را که با پدران من نمودید با من نیز روا دارید؟ به خدا قسم چنین امری ممکن نیست، زیرا هنوز جراحاتی را که از اهل بیت پدرم بر دل من وارد آمده است بهبود نیافته و مصیبت جدّم رسول خدا(صلی الله علیه و آله) و پدرم و برادرانم فراموش نشده و تلخی آن از کام من برنخاسته است و سینه و گلویم را تنگ فشرده است و غصه آن در سینه من جریان دارد.

من از شما می خواهم که نه ما را یاری کنید و نه با ما بجنگید...3

از امام سجاد(علیه السلام) پرسیدند: سخت ترین مصائب شما در سفر کربلا کجا بود؟ در پاسخ حضرت سه بار فرمود: (الشام الشام الشام)

سخنرانی آتشین امام سجاد (علیه السلام) در شام، یزید را خانه خراب کرد

امام چهارم(علیه السلام) در شام، در شرایطی به سخنرانی پرداخت که حدود چهل سال در شام و اطراف آن بر ضد امیرالمؤمنین(علیه السلام) تبلیغات مسموم صورت گرفته بود و معاویه، تعدادی خطیب پول پرست را مأمور ساخته بود که به مقام و منزلت شامخ حضرت علی(علیه السلام) توهین و جسارت کنند و آن حضرت را مورد فحّاشی و بدگویی قرار دهند.

وقتی امام سجاد(علیه السلام) را وارد مسجد کردند، یزید نشسته بود و به خطیب مزدور خود گفت: بر بالای منبر برو و آنچه خواستی نسبت به علی و حسین(علیهماالسلام) بدگویی کن و از ناسزاگویی به آنها کم نگذار.

 

امام سجاد-ع-

خطیب بالای منبر رفت و آنچه توان داشت در حضور مردم و امام سجاد(علیه السلام) از امیر متقیان علی ابن ابی طالب(علیه السلام) و امام حسین(علیه السلام) بدگویی کرد و معاویه و یزید را مدح و ستایش نمود.

 

 

امام سجاد(علیه السلام) در همان پایین منبر فریاد زد: (وای بر تو ای سخنران، خشنودی مخلوق را به خشم خالق خریدی، پس جایگاهت را آتش فرا گرفت) سپس امام سجاد(علیه السلام) با جرأت و شهامت تمام به یزید فرمود: ای یزید! به من اجازه بده تا بالای این چوبها  بروم، و سخنانی بگویم که در آن خشنودی خدا باشد و برای حاضران موجب اجر و پاداش گردد.

 

یزید این تقاضا را رد کرد، ولی حاضران گفتند: اجازه بده او بالای منبر رود شاید ما از او چیزی بشنویم.

یزید گفت: اگر او بالای منبر رود، فرود نمی آید مگر این که من و دودمان ابوسفیان را به رسوایی بکشاند. شخصی گفت: ای امیر هرچه این شخص بگوید چندان اهمیّت ندارد، بگذار برود و سخنی بگوید.

یزید گفت: این شخص از خاندانی است که علم و کمال را با تمام وجود به کام خود آورده اند. مردم مرتب اصرار کردند تا یزید اجازه داد.

امام سجاد(علیه السلام) بعد از اینکه بالای منبر رفت، ابتدا خداوند را مورد حمد و ثناء قرار داد و سپس فضایل و ویژگی اهل بیت پیامبر(صلی الله علیه و آله) را برای مردم بازگو فرمود، بعد از ذکر این فضائل فرمود: هر کس که مرا شناخت که شناخت و هر کس که نشناخت او را به حسب و نسبم خبر می دهم:

 ای مردم من پسر مکه و منا هستم، من فرزند زمزم و صفا هستم ... حضرت سخنان خود را ادامه دادند و با این سخنان جدّ بزرگوارش، پیامبر رحمت(صلی الله علیه و آله) را به زیبایی توصیف نمودند و سپس فرمود: من فرزند علی مرتضی (علیه السلام) هستم، من پسر کسی هستم که سران مشرکین را کوبید تا گفتند: معبودی جز خدای یکتا نیست، من پسر کسی هستم که در پیشاپیش رسول خدا(صلی الله علیه و آله) با دو شمشیر می جنگید ...

 بعد از این جملات زیبا که در وصف جدّ بزرگوار خویش، امیر المؤمنین(علیه السلام) بیان نمود، به معرفی پدر با عظمت خویش، امام حسین(علیه السلام) پرداخت و فرمود: من فرزند فاطمه زهرایم، من فرزند خدیجه کبرایم، من فرزند کسی هستم که از روی ظلم کشته شد، من پسر کسی هستم که سرش از قفا بریده شد، من پسر تشنه کامی هستم که با لب تشنه به شهادت رسید...

امام سجاد(علیه السلام) همچنان ادامه داد تا اینکه مردم زار زار گریستند و صدای گریه و ناله بلند شد، یزید ترسید که فتنه و آشوب به پا شود، به مؤذّن فرمان داد: اذان بگو. مؤذّن گفت: الله اکبر الله اکبر. حضرت فرمود: هیچ چیزی بزرگتر از خدا نیست. مؤذّن گفت: اشهد ان لا اله الا الله. امام فرمود: مو و پوست و گوشت و خونم به یکتایی خدا گواهی می دهد.

مؤذن گفت: اشهد ان محمداً رسول الله. حضرت به مؤذّن فرمود: تو را به حق محمّد(صلی الله علیه و آله) ساکت باش، تا من سخنی بگویم، سپس از بالای منبر متوجه یزید شد و فرمود: ای یزید محمد (صلی الله علیه و آله) جد من است یا جد تو؟! اگر می گویی جد تو است، دروغ می گویی و کفر می ورزی، و اگر اعتقاد داری که جد من است، پس چرا خاندان او را کشتی؟! چرا پدرم را کشتی و حرم او و مرا اسیر کردی؟!

این را فرمود و دست به گریبان برد و جامه خود را چاک زد و گریه کرد، سپس خطاب به مردم فرمود: ای مردم! آیا در میان شما کسی هست که جدش و پدرش رسول خدا(صلی الله علیه و آله) باشد؟!

صدای شیون و گریه از مجلس برخاست. آنگاه حضرت فرمود: به خدا قسم در جهان جز من کسی نیست که جدش رسول خدا(صلی الله علیه و آله) باشد، پس چرا این شخص(یزید) پدر مرا کشت و ما را مانند رومیان اسیر کرد، ای یزید این کارها را می کنی باز می گویی محمد(صلی الله علیه و آله) رسول خدا است؟ و رو به قبله می ایستی، وای بر تو که در روز قیامت، جدم و پدرم طرف دعوای تو هستند.4

با این سخنان دندان شکن و آتشین، مُهر خاموشی بر دهان کثیف و آلوده یزید خورده و توان هرگونه سخن را از آن ملعون گرفت و تنها چیزی که توانست بگوید این بود که ای مؤذن اقامه بگو، هیاهو و صدای اعتراض از مجلس برخاست، برخی با یزید نماز خواندند گروهی نماز نخوانده و پراکنده شدند.

2- سرهای شهدا را در میان هودجهای زنهای ما قرار دادند، سر پدرم و سر عمویم عباس را در برابر چشم عمّه هایم زینب و ام کلثوم(علیهماالسلام) نگه داشتند، و سر برادرم علی اکبر و پسرعمویم قاسم را در برابر چشم سکینه و فاطمه (خواهرانم) می آوردند و با سرها بازی می کردند، و گاهی سرها به زمین می افتاد و زیر سم ستوران قرار می گرفت.

مصیبت جانسوز شام از زبان امام سجاد (علیه السلام)

در روایت آمده: از امام سجاد(علیه السلام) پرسیدند: سخت ترین مصائب شما در سفر کربلا کجا بود؟ در پاسخ حضرت سه بار فرمود: (الشام الشام الشام)

امام سجاد

در روایتی امام سجاد(علیه السلام) به نعمان بن منذر مدائنی فرمود: در شام هفت مصیبت بر ما وارد آوردند که از آغاز اسیری تا آخر، چنین مصیبتی بر ما وارد نشده بود:

1- ستمگران در شام اطراف ما را با شمشیرهای برهنه و استوار کردن نیزه ها احاطه کردند و بر ما حمله می کردند و کعب نیزه به ما می زدند و در میان جمعیت بسیار نگه داشتند و ساز و طبل می زدند.

2- سرهای شهدا را در میان هودجهای زنهای ما قرار دادند، سر پدرم و سر عمویم عباس را در برابر چشم عمّه هایم زینب و ام کلثوم(علیهماالسلام) نگه داشتند، و سر برادرم علی اکبر و پسرعمویم قاسم را در برابر چشم سکینه و فاطمه (خواهرانم) می آوردند و با سرها بازی می کردند، و گاهی سرها به زمین می افتاد و زیر سم ستوران قرار می گرفت.

3- زن های شامی از بالای بامها، آب و آتش بر سر ما می ریختند، آتش به عمامه ام افتاد، چون دستهایم را به گردنم بسته بودند، نتوانستم آن را خاموش کنم، عمامه ام سوخت، و آتش به سرم رسید و سرم را نیز سوزانید.

4- از طلوع خورشید تا نزدیک غروب در کوچه و بازار با ساز و آواز، ما را در برابر تماشای مردم در کوچه و بازار گردش دادند و می گفتند: ای مردم بکشید اینها را که در اسلام هیچ گونه احترامی ندارند.

5- ما را به یک ریسمان بستند و با این حال ما را از در خانه ی یهود و نصاری عبور دادند و به آنها می گفتند: اینها همان افرادی هستند که پدرانشان، پدران شما را در خیبر و خندق و ... کشتند و خانه های آنها را ویران ساختند، امروز شما انتقام آنها را از اینها بگیرید...

6- ما را به بازار برده فروشان برده و خواستند بجای غلام و کنیز بفروشند ولی خداوند این موضوع را برای آنها مقدور نساخت.

7- ما را در مکانی جای دادند که سقف نداشت، روزها را از گرما و شبها از سرما آرامش نداشتیم...5

 

منبع:سایت تبیان     


پی نوشت ها:

1- مقتل الحسین، مقرّم، ص156

2- سوره اسرا، آیه 81

3- لهوف، سید بن طاووس، ص186

4- سوگنامه آل محمد، نوشته محمدی اشتهاردی، ص476

5- همان، ص459

   

+ نوشته شده در  جمعه دهم دی 1389;ساعت 19:27;  توسط  هیئت حسین جان (علیه السلام);  | 

 
بزرگترین گناه فتنه گران امیدوارکردن دشمن
 
 
 
 
 
 
فتنه‌ى سال گذشته جلوه‌اى از توطئه‌ى دشمنان بود؛ فتنه بود. فتنه یعنى كسانى شعارهاى حق را با محتواى صددرصد باطل مطرح كنند، بیاورند براى فریب دادن مردم. اما ناكام شدند. هدف از ایجاد فتنه، گمراه كردن مردم است.
 
مقام معظم رهبری

 ببینید برادران و خواهران من! عزیزان من! ملت ما از یك طرف به وسیله‌ى سردمداران فاسدى كه بر كشور حاكم بودند، و از یك طرف قدرتهاى مستكبرى كه سلطه‌ى بر جهان را مورد نظر قرار داده بودند و دنبال میكردند، سالهاى متمادى زیر فشار قرار گرفته است. ما را عقب نگه داشتند.

ما از لحاظ میراث تاریخى و علمى ملتى نیستیم كه وقتى فهرست دانشمندان و دانشوران و افتخارات و ابتكارات علمى دنیا را ذكر میكنند، ما در اواخر جدول قرار بگیریم؛ ما باید در صدر جدول باشیم؛ این سابقه‌ى ماست، این استعداد ماست. آن كسانى كه موجب شدند ایران بزرگ، ایران متمدن، ایران برخوردار از روح اسلامى، در میدان علم، در میدان پیشرفت مادى و معنوى عقب بماند، در یك دوران طولانى، اینها در حق این ملت خیانت كردند، جنایت كردند. انقلاب آمد دست اینها را كوتاه كرد.

 ما باید این راه را طى كنیم. ما باید همت كنیم. ما باید مناسبات غلطى را كه موجب عقب‌ماندگى ملتها و از جمله ملت خود ما شده است، عوض كنیم و تغییر دهیم. ما باید عقب‌ماندگى‌هاى گذشته را جبران كنیم. همه‌ى اینها نیاز دارد به همت، نیاز دارد به عزم، نیاز دارد به امید. اگر یك ملتى امید خود به آینده را از دست داد، یا همت او در باز كردن راه‌ها و پیش رفتن به سمت هدفها سست شد، این ملت عقب خواهد ماند؛ پیشرفت نخواهد كرد؛ سلطه‌گران عالم بر او مسلط خواهند شد؛ عزت خود را از دست خواهد داد. ملت ایران احتیاج دارد به اینكه این همت را مستمراً در كار خود حفظ كند، این عزم و اراده را حفظ كند، این امید را روزبه‌روز افزایش دهد؛ و این در كشور ما موجود است.

 بحمداللَّه مردم ما این را دارند و نشان داده‌اند؛ لذا ما در این سى سال بمراتب بیشتر از آنچه كه یك ملت در سى سال میتواند رشد كند و پیش برود، جلو رفته‌ایم؛ این را دشمنان ما هم اعتراف میكنند. ولى شعار ما، شعار جهانى است. شعارهاى ما، شعارهاى ناظر به بشریت است؛ شعارهاى ما ناظر به قطع دست مستكبران به طور كامل از كشور ما و ملت ماست؛ مستكبران این را تحمل نمیكنند، لذا توطئه میكنند.

 فتنه‌ى سال گذشته جلوه‌اى از توطئه‌ى دشمنان بود؛ فتنه بود. فتنه یعنى كسانى شعارهاى حق را با محتواى صددرصد باطل مطرح كنند، بیاورند براى فریب دادن مردم. اما ناكام شدند. هدف از ایجاد فتنه، گمراه كردن مردم است. شما ملاحظه كنید؛ مردم ما در مقابله‌ى با فتنه، خودشان به پا خاستند. نهم دى در سرتاسر كشور مشت محكمى به دهان فتنه‌گران زد. این كار را خود مردم كردند. این حركت - همان طورى كه گویندگان و بزرگان و همه بارها گفته‌اند - یك حركت خودجوش بود؛ این خیلى معنا دارد؛ این نشانه‌ى این است كه این مردم بیدارند، هشیارند.

 دشمنان ما باید این پیام را بگیرند. آن كسانى كه خیال میكنند میتوانند میان نظام و میان مردم جدائى بیندازند، ببینند و بفهمند كه این نظام، نظام خود مردم است، مال مردم است. امتیاز نظام ما به این است كه متعلق به مردم است. آن كسانى كه با همه‌ى وجود نظام جمهورى اسلامى را و اسلام را و این پرچم برافراشته را در این كشور نگه داشته‌اند، در درجه‌ى اول خود مردمند؛ دشمنان ما این را بفهمند. سردمداران دولتهاى مستكبر - و در رأس آنها آمریكا - علیه ملت ما حرف میزنند، توطئه میكنند، گاهى شعار میدهند، گاهى اظهارات مزوّرانه میكنند، گاهى صریحاً دشمنى میكنند، گاهى در لفافه میبرند؛ اینها همه براى این است كه تحلیل درستى از مسائل ایران و شناخت درستى از ملت ایران ندارند. ملت ما ملت بیدارى است، ملت هشیارى است.

گناه بزرگى كه برخى از دست‌اندركاران فتنه‌ها در كشور انجام میدهند، امیدوار كردن دشمن است؛ دشمن را امیدوار میكنند كه میتواند منفذى در بین مردم، در بین عوامل گوناگون، در بین مسئولان نظام باز كند.

 من میخواهم توصیه كنم، تأكید كنم؛ ملت باید این همت را حفظ كند. ما امسال گفتیم همت مضاعف؛ خوشبختانه در سرتاسر كشور نشانه‌هاى همت مضاعف در كارهاى گوناگون دیده میشود. مسئولان كشور، بزرگان، مدیران عالى‌رتبه در بخشهاى مختلف كارهاى خوبى میكنند. خیلى خوب، این همت مضاعف كار لازمى است؛ اما همت مضاعف فقط مال امسال نیست؛ همت مضاعف باید به طور مستمر وجود داشته باشد. ملت عزیز ما باید آنچنان حركت كند و آنچنان قله‌هائى را فتح كند كه دشمنان از دست یافتن بر سرنوشت این ملت بكلى مأیوس شوند. باید دشمن را مأیوس كنید. وقتى دشمن مأیوس شد، یك ملت از شرّ او خلاص خواهد شد.

 گناه بزرگى كه برخى از دست‌اندركاران فتنه‌ها در كشور انجام میدهند، امیدوار كردن دشمن است؛ دشمن را امیدوار

مقام معظم رهبری

میكنند كه میتواند منفذى در بین مردم، در بین عوامل گوناگون، در بین مسئولان نظام باز كند. دشمن سال گذشته با كارهاى اینها امیدوار شد؛ در حالى كه آن انتخابات عظیم، آن حضور به آن عظمت، آن شركت عظیم مردم در انتخابات، میتوانست كار را خیلى پیش ببرد و ملت ایران را در بسیارى از میدانهاى سیاسى موفق كند. اینها ایجاد فتنه كردند؛ لذا دشمن كه از حركت عظیم مردم مأیوس میشد، امیدوار شد كه بتواند به انقلاب صدمه و ضربه بزند.

 

 چالش عظیمى بود: دشمن از آن طرف حمایت كند، كمك سیاسى بكند، اسم بیاورد - دشمن از فتنه‌گران اسم بیاورد - ملت ایران از این طرف با استحكامِ كامل در صحنه باشد. همان طور كه ملت ایران در جنگ تحمیلى هشت سال از خود ابتكار نشان داد، شجاعت نشان داد، فداكارى نشان داد، در همه‌ى صحنه‌ها حاضر شد، در این جنگ نرم هم هشت ماه ملت ایران حقیقتاً از خود مهارت نشان داد. انسان وقتى به مسائل نگاه میكند و میخواهد از یك افق بالاترى مسائل را بررسى كند، متحیر میماند: این چه دست قدرت الهى است كه اینجور دلهاى ما را، جانهاى ما را به سمت اهدافِ خودش حركت میدهد؟ كار خداست. خدا با شماست. این خداست كه شما را هدایت میكند. این خداست كه دلهاى من و شما را متوجه به  راه درست میكند.

 بایستى ارتباط خود را با خدا حفظ كنیم، مستحكم كنیم. خاصیت یك حركت الهى همین است: همتهاى مردم، كارهاى مردم، عزم و اراده‌ى مردم، حضور مردم، در كنار توجه به خدا، در كنار دلهاى آماده‌ى براى تضرع؛ اینها خیلى مهم است. ارتباط خود را با خدا قوى كنیم. نگذاریم دلهاى ما متمایل به سمتى شود كه ما را از راه خدا دور كند؛ «ربّنا لاتزغ قلوبنا بعد اذ هدیتنا و هب لنا من لدنك رحمة»؛ این دعائى است كه قرآن به ما یاد میدهد.

 خوشبختانه جوانهاى ما با دلهاى پاكشان، با دلهاى نورانى‌شان، با حضورشان در مراسم گوناگون، رحمت الهى را جلب میكنند. و یكى از موارد جلب رحمت الهى، همین نهم دى بود. به بركت یاد حسین‌بن‌على سیدالشهداء (سلام اللَّه علیه) مردم در صحنه آمدند و بساط فتنه‌گران را جمع كردند.

 امروز ما باید هوشیار باشیم، باید بیدار باشیم، باید از همت خود ذره‌اى نكاهیم؛ در همه‌ى میدانها. مسئولین كشور موظفند. قشرهاى آگاه و هوشیار كه به مسائل جامعه تسلط دارند، وظیفه‌ى بیشترى دارند. جوانها موظفند. قشرهاى مختلف، همه وظیفه دارند. به لطف الهى تكیه كنید. به هدایت الهى مطمئن باشید و بدانید كه خداى متعال سرنوشت خوبى را براى ملت عزیز ما مقدر فرموده است. ما باید تلاش كنیم و ان‌شاءاللَّه خودمان را به آن سرنوشت برسانیم.

 پروردگارا ! به محمد و آل محمد الطاف خود را، تفضلات خود را پیوسته بر این ملت نازل بفرما. پروردگارا ! ارواح طیبه‌ى شهداى عزیز ما را و روح مبارك امام بزرگوار ما را كه این راه را به روى ما گشود، با اولیائت محشور بفرما. پروردگارا ! زحمات و خدمات خدمتگزارانى كه به مردم خدمت میكنند، مأجور قرار بده و سلام ما را به امام زمان ما (سلام اللَّه علیه) برسان.

والسّلام علیكم و رحمةاللَّه و بركاته‌

+ نوشته شده در  جمعه دهم دی 1389;ساعت 18:40;  توسط  هیئت حسین جان (علیه السلام);  | 

 
روایت عنوان بصری
 
روایت عنوان بصری یکی از دستورالعمل های بسیار مهم وجود مقدس امام صادق (علیه السلام) است که در بردارنده نکاتی نغز و بدیع در تهذیب نفس است و بسیاری از عرفا،علما و بزرگان اخلاق اهتمام خاصی به این روایت شریف داشته اند، از جمله مرحوم آیت الله العظمی سید میرزا علی قاضی طباطبایی به ارادتمندان و شاگردان خود دستور می دادند که آن را بنویسند و عمل کنند و کراراً می فرمودند:((باید آن را در جیب خود داشته باشید وهفته دو بار آن را مطالعه کنید.))
 
ترجمه این روایت شریف برای بهره مندی تمامی مشتاقان سلوک الی الله چنین ذکر شده،مرحوم علامه مجلسی در بحارالانوار می فرماید: به خط استادمان؛بهاءالدین عاملی روایتی را با این مضمون یافتم :((شیخ شمس الدین محمد بن مکی (شهید اول)گفت:من از خط شیخ احمد فراهانی (رﺣﻤﺔ الله)از عنوان بصری؛ که پیر مردی سالخورده بود واز عمرش نود وچهار سال می گذشت نقل می کنم که او گفت :من سالیانی به نزد مالک بن انس رفت وآمد می کردم، زمانی که امام جعفر صادق (ع)به مدینه آمدندبه محضر ایشان شرفیاب شدم ودوست داشتم همان طئری که از مالک تحصیل علم کرده بودم از ایشان نیز کسب علم کنم.
روزی آن حضرت به من فرمودند:من مردی تحت نظرم علاوه بر این در هر ساعت از شبانه روز اذکاری دارم که به آنها مشغولم. پس مرا از عبادتم غافل نکن، و علومت را از سالک و راهنمایت (مالک بن انس )بگیر و مثل گذشته با او رفت و آمد کن. از این ماجرا غمگین شدم واز محضرشان مرخص شدم. با خود گفتم :اگر در وجود من آثار خیر و هدایت به چشم حضرت می آمد ،مرا از رفت و آمد و کسب علم از محضر شان منع نمی فرمودند. . . . . . . .


برگشتم و دو رکعت نماز خواندم و عرض کردم :خدایا، پروردگارا،قلب جعفر (ع) را نسبت به من مهربان ومتمایل فرما واز علمش مقداری روزی من کن که به وسیله آن به راه راست تو هدایت شوم.با همان حال ناراحتی واندوه به منزل برگشتم وچون دلم مالامال از محبت جعفر (ع)شده بود با مالک بن انس رفت وآمو نکردم واز خانه ام بجز برای نماز واجب خارج نشدم،تا این که صبرم تمام شد.

(روزی) پس از اقامه نماز عصر سینه ام تنگ شد وطاقتم به سر آمد نعلینم را به پا کرده،ردایم را پوشیده وقصد دیدار جعفر صادق (ع) را نمودم.وقتی که به درب خانه آن حضرت رسیدم اجازه ورود خواستم. . . . . .
وارد شده بر آن حضرت سلام کردم. امام ضمن جواب سلام ،فرمودند :بنشین ،خداوند تو را بیامرزد. پس نشستم. حضرت مدتی به حال تفکر، سرشان را پایین انداختند، شپش سر بلند کرده و فرمودند:کنیه شما چیست؟گفتم :ابا عبدالله. فرمودند:خداوند کنیه شما را ثابت گردانده و تو را موفق کند. ای ابا عبدالله ،در خواستت چیست ؟     با خود گفتم :اگر بهره من از این زیارت و عرض سلام فقط همین دعا باشد خیری بزرگ و زیاد است. باز حضرت فرمودند: چه می خواهی؟
 عرضه داشتم : از خداوند خواستم که قلب شما را نسبت به من مهربان کند و از علم شما روزی ام فرماید.حضرت فرمودند: ای ابا عبدالله. علم به آموختن نیست،علم نور است و در قلب کسی قرار می گیرد که خداوند هدایت او را اراده فرموده باشد.بنابراین اگر علم می خواهی باید حقیقت عبودیت را در وجود خودت بخواهی و علم را با عمل کردن ،طلب کنی و از خداوند طلب فهم کن تا (علم را) به تو بفهماند. . . .
عرض کردم :ای ابا عبدالله به من توصیه ای بفرمایید.فرمودند: تو را به نه چیز وصیت می منم که آنها توصیه من به همه آرزومندان سیر و سلوک الی الله است. از خداوند موفقیت تو را در عمل به آنها خواستارم. سه مورد آن در ریاضت و تربیت نفس است و سه مورد آن در حلم و بردباری و صبر و سه امر دیگر آن در علم و دانش است.پس این وصایا را حفظ کن و به خاطر بسپار  و مبادا در عمل به آنها سستی کنی. عنوان بصری می گوید : من قلبم را برای فراگیری آماده کردم. حضرت فرمودند: اما آنچه که در ریاضت نفس است:
1-مبادا چیزی را بخوری که بدان اشتها نداری چون موجب حماقت ونادانی می شود.
2 تا گرسنه نشدی چیزی نخور.
3-زمانی که غذایی خوردی، با نام خدا وحلال باشد وحدیث رسول خدا را به یاد داشته باش که فرمودند: آدمی هیچ ظرفی بدتر از شکمش را پر نکرده است.پس اگر نا چار شد غذا بخورد،یک سوم شکمش را برای طعام ،ویک سومش را برای آب ، ویک سوم را برای تنفس قرار دهد. اما آن  سه موردی که در حلم وبردباری است:
 1-اگر کسی به تو گفت اگر یکی بگویی ده تا می شنوی.به او بگو :اگر ده تا بگویی سخنی هم نمی شنوی(عفت کلام داشته باش)
 2-اگر کسی به تو دشنامی داد به او بگو :اگر راست می گویی از خداوند می خواهم مرا ببخشد واگر دروغ می گویی از خداوند می خواهم تو را ببخشد.
3-واگر کسی تورا تهدید به دشنام کرد تو اورا به خیر خواهی ومراعاتش وعده بده. واما آن سه امر دیگر که در علم ودانشاست:
1-آنچه را که نمی دانی از عالمان بپرس ومبادا برای به زحمت انداختن وامتحان کردنشان سوال کنی.
2- مبادابراساس خودرایی دست به کاری بزنی که به دان علم نداری ودر تمامی امور تا آنجا که ممکن است مسیر احتیاط را رها مکن.
3-همان گونه که از شیر درنده فرار می کنی از فتوی دادن بدون علم بپرهیز وگردن خود را پل عبور مردم نکن.
 
منبع:http://www.razramz.com/
+ نوشته شده در  چهارشنبه هشتم دی 1389;ساعت 16:59;  توسط  هیئت حسین جان (علیه السلام);  | 

 
 

 
به گزارش «شیعه نیوز» ، جهان نوشت: با پخش سريال مختارنامه از شبکه هاي ملي و قرآني سيماي جمهوري اسلامي ايران، مسلمانان و شيعيان شرق عربستان و ديگر نواحي اين کشور، ضمن ابراز شادماني از پخش اين سريال، آن را توفيقي ديگر براي جمهوري اسلامي ايران در مسير پرده برداري از رازهاي سر به مهر تاريخ واقعي اسلام بر شمرده و براين نکته تأکيد دارند که سريال مختار نامه؛ بيدار کننده اذهان جوانان مسلمان در برابر تاريخ ستيزان سلفي و وهابي خواهد بود.

اين گزارش مي افزايد مساجد و حسينيه هاي مناطق مختلف عربستان شاهد گفتگوهاي مسلمانان و شيعيان اين کشور در خصوص پخش اين سريال و روشنگري در خصوص قيام مختار ثقفي و مظلوميت اهل بيت عصمت و طهارت است.


ز سوي ديگر گروه هايي از جوانان عربستاني با ضبط اين سريال، آغاز ترجمه زيرنويس را آغاز کرده و از جمهوري اسلامي ايران خواستار پخش همزمان اين سريال به زبان عربي شده اند. به اعتقاد اين جوانان، سريال مختارنامه الگويي مناسب براي حقايق تاريخ واقعي مسلمانان خواهد شد و مانند زلزله بر سر جاهلاني که ريشه در سفيانيان دارند خراب مي گردد.

شيعيان عربستان همچنين معتقد هستند در بيان قصه هاي قرآني و داستان هاي تاريخي توسط هنرمندان مسلمان ايراني، از تعصب و جاهليت خبري نيست و آنچه پيش روي بيننده گشوده مي شود حقايقي مستور مانده است تا امت اسلامي بر فضايل پنهان مانده خود همچنان بي خبر بماند.

اين گزارش مي افزايد در امارات متحده عربي نيز ايرانيان مسلمان مقيم اين کشور، از اولين قسمت سريال مختارنامه به شدت استقبال نموده و بسياري از آنها اقدام به ضبط و تکثير آن نموده اند.

پيشتر از حنوب عراق و بصره نيز خبر رسيده بود مبني بر اينکه اهالي اين منطقه با زمزمه هاي يا الثارات الحسين و اشک به استقبال جديدترين ساخته تاريخي، مذهبي سيد داود ميرباقري کارگردان برجسته ايراني اينگونه آثار رفته اند.

در حاليکه در بسياري از کشورهاي منطقه، تيتراژ ابتدايي اين سريال بويژه پرتاب خون توسط حضرت اباعبدالله الحسين، بصورت بلوتوث و همراه با نوحه عربي مورد استفاده قرار گرفته است و بسياري از مسلمانان به همراه اين صحنه کوتاه ولي تأثيرگذار براي مظلوميت ثارالله اشک ريختند، در عراق مردم اعتقاد دارند با پخش قسمت اول سريال مختارنامه، محرم زودتر آغاز شده است.
+ نوشته شده در  چهارشنبه هشتم دی 1389;ساعت 16:37;  توسط  هیئت حسین جان (علیه السلام);  | 

 

جوک ها و لطیفه های جدید آموزنده و زیبا، تقدیم به شما دوستان گرامی :


1.شخصی نزد آیت الله بروجردی رفت و گفت: یکی از طلبه‌های شما جنسی را از مغازه من دزدیده است.
ایشان در پاسخ فرمود : « آن دزد عبا و عمامه‌ای را هم از ما برده است. »


 

2. نشسته بودند دور هم خرما می خوردند.
هسته خرماهایش را یواشکی می گذاشت جلوی علی(ع).
بعد از مدتی گفت: «پرخور کسی است که هسته خرمای بیشتری جلویش باشد.»
همه نگاه کردند. جلوی علی(ع) از همه بیشتر بود.
علی(ع) گفت: «ولی من فکر می کنم پرخور کسی است
که خرماهایش را با هسته خورده.» همه نگاه کردند. جلوی پیامبر(ص) هسته خرمایی نبود.
(کتاب الخزائن، ملا احمد نراقی)


 

3. از بقراط می پرسن: فرق فلاسفه و ریاضیدانها چیه؟
میگه: ریاضی دانها هر مسئله ای رو سعی میکنن با کمک ریاضی حل کنن ولی
فلاسفه چیزهای حل شده رو هم با کمک فلسفه به مسئله تبدیل می کنن!!


 

4. روزى امیرالمؤ منین على علیه السلام به اتفاق عمر و ابوبکر به راهى مى رفت و حضرت على در مابین آن دو قرار گرفته بود چون ابوبکر و عمر هر دو بلند قد و دراز بودند و حضرت علی علیه السلام کوتاهتر بود، عمر از روى شوخى گفت : (( انت فى بیننا کنون لنا )) یعنى تو در میان ما دو نفر مانند نون لنا هستى و این اشاره به کوتاهى قد امام بود.
ولى امام لطیفه عمر را بى جواب نگذاشت و در جوابش فرمود: (( انا ان لم اکن فانتم لا )) یعنى اگر من نباشم شما نیستید چون اگر حرف نون را از میان لنا برداریم مى شود لا که بمعنى نیستى است .
 

5. می گویند یکی از هنرپیشه های هالیوود یک وقتی نامه ای نوشت به " آلبرت اینشتین " که فکرش را بکن که اگر من و تو ازدواج کنیم بچه هایمان با زیبایی من و هوش و نبوغ تو چه محشری می شوند !
اقای " اینشتین " هم نوشت : ممنون از این همه لطف و دست و دلبازی خانم. واقعا هم که چه غوغایی می شود! ولی این یک روی سکه است. فکرش را بکنید که اگر قضیه بر عکس شود چه رسوایی بزرگی بر پا می شود !


 

6. یک روز علامه جعفری سوار تاکسی شده بودند در مسیر راه نفس عمیقی میکشه و از ته دل میگه: ای خدای من!
راننده تاکسی با اعتراض میگه یه جوری میگی ای خدای من که انگار فقط خدای شماست!!
ایشان در جواب فورا دو بیت از سعدی می خواند:
چنان لطف او شامل هرتن است / که هر بنده گوید خدای من است
چنان کار هرکس به هم ساخته / کــــه گویا به غیری نپرداخته



7. اولین طلاق پس از حادثه 11 سپتامبر مربوط می شه به مردی که
محل کارش طبقه 103 برج تجارت جهانی بوده ، ولی در روز حادثه
به جای اینکه سر کارش باشه ، خونه زن دومش خواب بوده !
تلویزیون رو هم ندیده بوده که بدونه چه خبره !
خانمش زنگ می زنه . آقا گوشی رو بر می داره.
خانمش می پرسه : عزیزم حالت خوبه ؟ کجایی ؟
آقا جواب می ده : سر کارم هستم تو دفترم !


منبع:http://sms4u.parsiblog.com/
+ نوشته شده در  دوشنبه ششم دی 1389;ساعت 22:32;  توسط  هیئت حسین جان (علیه السلام);  | 

 

 

چگونه یک نماز خوب بخوانیم؟


همه ی ما دوست داریم یه جورایی به جواب این سؤال برسیم.


استاد پناهیان در پنج سخنرانی بسیار جذاب، جواب این سؤال رو به زیبایی هر چه تمامتر داده اند.


دانلود و استفاده از این فایل های صوتی رو به همه شما (حتی اگه اهل سخنرانی شنیدن نیستید!) توصیه می کنم:


جلسه اول

جلسه دوم

جلسه سوم

جلسه چهارم

جلسه پنجم


منبع سخنرانی ها: سایت یاسین مدیا

 

 

یک نکته :


در اهمیت نماز جماعت همین بس که:

 

1. پیامبر اکرم (ص) فرمود :


" بر یهود و نصارا سلام کنید و بر یهود امّت من سلام نکنید. پرسیدند : ای پیامبر ! یهود امت تو چه کسانی هستند؟ فرمود : آن ها که صدای اذان و اقامه را می شنوند ولی در نماز جماعت حاضر نمی شوند. "

(لئالی الاخبار، ج 4، ص 204)


 

2. رسول خدا (ص) فرمود:


"یک نماز با جماعت، بهتر از چهل سال نماز فرادی در خانه ‏است. پرسیدند: آیا فقط یک روز نماز؟ فرمود: بلکه یک نماز. "

(مستدرک الوسائل، ج 1 ص 488)

 

التماس دعا

+ نوشته شده در  دوشنبه ششم دی 1389;ساعت 22:16;  توسط  هیئت حسین جان (علیه السلام);  | 

تقدیم به همه غارتگران بیت المال

آن چه خواهید خواند ماجرایی است کاملاً واقعی که توسط یک شاهد عینی روایت و ثبت شده و هنوز راوی آن(ابوالفضل کاظمی) زنده است.

به گزارش مشرق ،اگرچه از ماجرای امیرالمؤمنین(علیه السلام) و شمع بیت المال 1400 سال می گذرد اما از زمان وقوع این ماجرا یعنی سال 1362 تنها حدود یک ربع قرن گذشته است و هنوز راوی آن( سردار ابوالفضل کاظمی) زنده است.

تقدیم به همه غارتگران بیت المال

اما اسفا که دل های بسیاری به اندازه یک هزاره از آن سال ها دور گشته. هرچه فکر کردم برای این مطلب چه عنوانی انتخاب کنم که حرام نشود ، فقط همین به ذهنم رسید: « تقدیم به همه غارتگران بیت المال» ، هرچند که انباشت مال حرام در شکم های برآمده ، مجالی برای تأمل و تحول باقی نمی گذارد.

 

یک هفته بعد از شروع عملیات والفجر 4 ، شنیدم تیپ عمار قصد دارد دوباره روی قله عملیات کند. خودم را آماده کردم که بزنم تو ستون عمار و همراهشان بشوم. فرمانده عمار مهدی خندان بود. آن شب ، هوا مهتابی و سرد بود؛ سرمایی که تا مغز استخوان نفوذ می کرد. من زدم تو ستون عمار. گردان مالک و حبیب ، در دو جناح ما در حرکت بودند. مقصد حرکت ، ارتفاع 1866 بود . نزدیک قله، مهدی خندان چند تخریبچی از بین بچه ها سوا کرد و اون ها رفتند تا راه کاری مناسب پیدا کنند.

یک ساعت مانده به اذان صبح، مهدی آمد و گفت :«یک راه کار پیدا کرده ام اما عراق بدجوری مانع گذاشته؛ هم سیم خاردار و هم میدان مین. یک نفر باید بره و بی صدا معبر بزنه تا بقیه رد بشن.»

طبق نقشه مهدی ، در صورت گذشتن از معبر، ما «کانی مانگا» را دور می زدیم و بر آن سوار می شدیم. چون عراق بیشتر روی یال هایی که هفته گذشته روی آن ها عملیات کرده بودیم حساسیت داشت ، احتمال موفقیت ما و دور خوردن عراقی ها زیاد بود.

مهدی گفت:«اگر تخریب چی ها را بفرستیم ، کار به صبح می کشه و عراق زمین گیرمون می کنه.»

یکی از بچه ها گفت:« آقا مهدی! من می خوابم روی مین ، شما رد بشید»

مهدی گفت:«اسمت چیه؟»

پسره گفت:«کامبیز روانبخش»

دیگر پسره منتظر جواب مهدی نماند و پیراهنش را کند .

مهدی گفت:« چرا پیراهنت رو در میاری؟»

- این ماله بیت الماله ، نباید خراب بشه.

- این حرف گردان رو به هم ریخت. بچه ها همه می خواستن بزنن به میدون مین.

- این پسربچه خوابید روی مین، یکی هم بغل دستش خوابید. اول ، مهدی پاورچین و آهسته رد شد، بعد یکی یکی بچه ها رد شدن. کمتر از یک گروهان رد شده بود، یکی از بچه ها سنگین بود. وزن او و این ها که خوابیده بودند، از حد نصاب بیشتر شد و یک دفعه مین عمل کرد. هر سه در جا شهید شدند...

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم دی 1389;ساعت 19:37;  توسط  هیئت حسین جان (علیه السلام);  |